Camilla Läckberg - Kaznodzieja

Tytuł: Kaznodzieja

Autor: Camilla Läckberg

Wydawnictwo: Czarna Owca

Miejsce i rok wydania: Warszawa 2015

Liczba stron: 437

Kaznodzieja to druga część kultowej już serii kryminalnej Camilli Läckberg. Autorka pochodzi ze Szwecji i oprócz pisania kryminałów zajmuje się wychowywaniem dzieci oraz pisaniem książek kucharskich i publikacji dla najmłodszych. Jednak z zawodu jest tak naprawdę ekonomistką.

Akcja Kaznodziei rozpoczyna się około półtora roku po wydarzeniach z pierwszej części (→ Księżniczka z lodu). Jak i w poprzednim tomie, taki i w tym wypadku akcja powieści rozgrywa się we Fjällbace, gdzie dochodzi do kolejnego morderstwa. Co ciekawe morderstwo to może dać nowe światło na wydarzenia sprzed kilkudziesięciu lat. Miejscowi policjanci będą zastanawiać się jaki związek może mieć zabójstwo młodej kobiety z zaginięciami sprzed kilkudziesięciu lat.

Camilla Läckberg powraca po zaledwie roku z nową powieścią. Na pierwszy rzut oka zauważamy, że coś się zmieniło - wątek obyczajowy został zepchnięty na dalszy plan, na rzecz wątku kryminalnego. Tak jak w przypadku Księżniczki z lodu, tak i tutaj autorka prowadzi równolegle dwie historie. W przypadku Kaznodziei druga historia nawiązuje do wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat, czyli do czasów kiedy miały miejsce pewne wydarzenia.

W przypadku drugiego tomu autorka nie zastosowała podziału na części (jedyny podział wprowadza historia z przeszłości). Drugą zauważalną zmianą jest pojawienie się (a raczej zamiana) głównego bohatera. W przypadku pierwszej części była to Erika Flack, tym razem jest Patrik Hedström.

Jak wskazuje sam tytuł książki, jest ona dosyć mocno nacechowana motywami religijnymi, rozważaniami na temat wiary i wewnętrznej siły, która wraz z nią przychodzi. Oprócz tego wątek obyczajowy przynosi nam nowe wieści na temat naszych bohaterów – co ich gnębi, jak się u nich układa itd. W porównaniu z pierwszą częścią został on znacznie okrojony, jednak myślę że nikt nie powinien być z tego powodu zawiedziony. Tym razem autorka odpowiednio ustawiła granicę pomiędzy książką obyczajową a kryminałem.

Jeżeli już udało Wam się sięgnąć po pierwszą cześć tej serii to bez wątpienia polecam Wam powrót do tej malowniczej, choć ponurej miejscowości, gdzie bez wątpienia każdy z Nas zostanie wciągnięty w sprawę morderstwa i za wszelką cenę będzie próbował rozwikłać nową zagadkę.

Robert Louis Stevenson - Doktor Jekyll i pan Hyde

Tytuł: Doktor Jekyll i pan Hyde

Autor: Robert Louis Stevenson

Wydawnictwo: Wydawnictwo Iskry

Miejsce i rok wydania: Warszawa 1985

Liczba stron: 59

Doktor Jekyll i pan Hyde (ang. Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde) to nowela autorstwa szkockiego powieściopisarza Roberta Louisa Stevensona. Po raz pierwszy została opublikowana w 1886 roku. Stevenson był jednym z głównych reprezentantów neoromantyzmu w Wielkiej Brytanii[1]. Za jego najważniejsze powieści, nie licząc noweli Doktor Jekyll i pan Hyde, uznaje się: Wyspę skarbów oraz Porwanego za młodu.

Utwór opowiada o angielskim prawniku, Gabrielu Uttersonie, który prowadzi dochodzenie w sprawie pewnego zdarzenia, z którym powiązany jest jego długoletni przyjaciel, doktor Jekyll. Nie byłoby w tej historii nic nadzwyczajnego, gdyby doktor Jekyll nie został skojarzony z niejakim panem Hyde’m – człowiekiem o możliwie najgorszym usposobieniu.

Akcja opowiadania dzieje się w Londynie, jednak nie wiemy dokładnie kiedy owe wydarzenia miały miejsce. Zostały podane tylko dwie pierwsze cyfry (18..). Możemy z tego wywnioskować, że owa historia mogła się wydarzyć w każdym czasie, co świadczy o uniwersalności tego dzieła. Książka została podzielona na dziesięć krótkich rozdziałów (Tajemnicze drzwi, Poszukiwanie pana Hyde’a, Doktor Jekyll jest spokojny, Morderstwo sir Danversa Crew, List mordercy, Osobliwy przypadek doktora Lanyona, Pod oknem, Ostatnia noc, Zeznanie doktora Lanyona, Pełna spowiedź Henryka Jekylla). Oprócz elementów kryminału, udało się autorowi wpleść do historii wątek fantastyczny, a także rozważania z dziedziny psychologii (dwoistość ludzkiej natury).

„Dochodziła dziewiąta rano. Pierwsza mgła jesienna zaczynała spowijać miasto. Z nieba spływały tumany czekoladowej barwy, ponieważ jednak wiatr szarpał je i rozpraszał nieustanni, oświetlenie było nader dziwaczne i pan Utterson oglądał z wlokącego się powozu wszelkie odcienie półmroku[2].”

Na co szczególnie warto zwrócić uwagę w tej noweli, to opisy pogody. Każda taka charakterystyka otaczającego nas miejsca pozwala nam poznać uczucia bohaterów. Mimo niewielkiej objętości, można w niej znaleźć liczne passusy dotyczące ludzkiej natury oraz współistnienia dobra i zła, gdzie każde z nich walczy o dominację nad naszą duszą.

„Człowiek jest zbiorowiskiem wielu niezależnych bytów […]. Człowiek zły szedłby własną drogą nie dręczony wyrzutami sumienia szlachetniejszego bliźniaka. Dobry kroczyłby prostą ścieżką cnoty i radował się zacnymi uczynkami nie cierpiąc i nie pokutując za grzechy nierozdzielnej z nim występnej części[3].”

Z tej krótkiej historii płynie bardzo ważne pytanie – czy powinniśmy przeciwstawić się złu od samego początku, czy może jednak pozwolić mu współistnieć obok Nas. Mam nadzieję, że po przeczytaniu tej książki każdemu uda się odpowiedzieć na to pytanie.

---

[1] Neoromantyzm to kierunek artystyczny drugiej połowy XIX i początku XX wieku, nawiązujący do estetyki i twórczości epoki romantyzmu (nazywano go również „nowym romantyzmem"). W literaturze ugruntował się jako inna nazwa Młodej Polski oraz nurt popierający wybujały indywidualizm, kult jednostki i sztuki, zainteresowanie sferą duchową, niechęć do materializmu, idealizm, irracjonalizm, subiektywizm i mistycyzm oraz symbolizm jako środek ekspresji pisarskiej.

[2] R.L. Stevenson, Doktor Jekyll i pan Hyde, Warszawa 1985, str. 20.

[3] Ibidem, str. 47.